Informacje Ogólne

PRZEPISY OGÓLNE

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. nr 47, poz. 401), które weszło w życie 19 września 2003 r., osoby przebywające na stanowiskach pracy, znajdujące się na wysokości co najmniej 1 m od poziomu podłogi lub ziemi, powinny być zabezpieczone przed upadkiem z wysokości poprzez stosowanie balustrad ochronnych.

Balustrada powinna składać się z deski krawężnikowej o wysokości ≥ 0,15 m i poręczy ochronnej umieszczonej na wysokości 1,1 m. Pomiędzy poręczą i deską krawężnikową powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób.


ZAGOSPODAROWANIE TERENU BUDOWY

Zagospodarowanie terenu budowy wykonuje się przed rozpoczęciem robót budowlanych w zakresie m. in.:

  • przygotowania dróg komunikacyjnych dla wózków i taczek, usytuowanych nad poziomem terenu powyżej 1 m, które muszą być zabezpieczone balustradą ochronną,
  • zaopatrzenia przejść (o pochyleniu większym niż 15%) w listwy umocowane poprzecznie, w odstępach nie mniejszych niż 0,4 m lub w schody o szerokości nie mniejszej niż 0,75 m, z co najmniej  jednostronnym zabezpieczeniem w postaci balustrad ochronnych,
  • zabezpieczenia wyjść z magazynów oraz przejść pomiędzy budynkami wychodzących na drogi za pomocą poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości 1,1 m,  
  • odgrodzenia balustradami ochronnymi strefy niebezpiecznej, w której istnieje zagrożenie spadania przedmiotów z wysokości.

 

ROBOTY NA WYSOKOŚCI

Osoby przebywające na stanowiskach pracy, znajdujące się na wysokości co najmniej 1 m od poziomu podłogi lub ziemi, powinny być zabezpieczone przed upadkiem z wysokości poprzez zamontowanie barier ochronnych. Dotyczy to zarówno przejść i dojść do tych stanowisk oraz do klatek schodowych. Inne miejsca, które mogą wystąpić podczas wykonywania robót na wysokości wymagające stosowania zabezpieczeń w postaci balustrad ochronnych to m.in.:

 

  • otwory w stropach takie jak szyby windowe czy otwory klatek schodowych wokół których prowadzone są roboty lub do których możliwy jest dostęp ludzi, 
  • otwory w ścianach zewnętrznych obiektu budowlanego, stropach lub inne, których dolna krawędź znajduje się poniżej 1,1 m od poziomu stropu lub pomostu,
  • pozostawione w czasie wykonywania robót w ścianach otwory, zwłaszcza otwory na drzwi, balkony, szyby dźwigów, również powinny być zabezpieczone balustradą ochronną, o której mowa powyżej.

 

Balustrady są podstawowym środkiem ochrony zbiorowej. Należy je stosować podczas zabezpieczania stanowisk pracy, dróg komunikacyjnych, krawędzi oraz otworów w ścianach i stropach. Bezpieczna balustrada składa się z deski krawężnikowej o wys. 0,15 m i poręczy ochronnej umieszczonej na wysokości 1,1 m. Wolną przestrzeń miedzy deską krawężnikową a poręczą wypełnia się w sposób zabezpieczających pracowników przed upadkiem z wysokości. Wymagania szczegółowe dotyczące balustrad w zakresie wytrzymałościowym reguluje norma PN-EN 13354 - tymczasowe systemy zabezpieczeń na krawędzi budynków.

Bariery powinny być stabilne, trwale przymocowane do elementów konstrukcyjnych i być odpowiednio wytrzymałe na napór pracownika. Najważniejsza jest wytrzymałość materiału, z którego jest zrobiona poręcz. Z uwagi na łatwość w montażu najczęściej używa się do tego celu desek drewnianych. Ważne jest, aby nie były nadłamane i miały dostateczną grubość, która pozwoli wytrzymać napór dorosłego człowieka. W przeciwnym razie bariera może stanowić dodatkowe zagrożenie. Kolejną kwestią jest sposób montażu. Ideałem jest montowanie barier na specjalnych przeznaczonych do tych celów uchwytach.

Współczesne systemy balustrad różnią się między sobą typem mocowania słupków. Do najczęściej stosowanych zalicza się:

  • system szczękowy, 
  • system kotwiony do podłoża, 
  • system mocowany do półek dwuteownika, 
  • system mocowany do słupów i elewacji. 

Dzięki zastosowaniu wymienionych systemów (np. poprzez kotwienie do innego elementu niż strop) pracownik ma możliwość pracy z pełnym dostępem do krawędzi (np. wykonanie obróbki blacharskiej na dachu) mając na uwadze to, że jest w pełni bezpieczny. 

Największa liczba upadków z wysokości (jak informują statystyki publikowane przez GUS) związanych jest z niewłaściwym stanem czynnika materialnego, w tym urządzeń zabezpieczających. Głównym powodem jest niewłaściwa stateczność i wytrzymałość konstrukcji, na której przebywają pracownicy. Innymi czynnikami sprawczymi są ukryte wady oraz niewłaściwe użytkowanie (zainstalowanie, zamocowanie, uchwycenie, trzymanie, zabezpieczenie) wymaganego do przeprowa-dzenia czynności służbowych sprzętu. Plac budowy w jego formie i postaci należy uznać za jedno z bardziej niebezpiecznych miejsc pracy ze wskazaniem na szczególnie wysoki poziom ryzyka. Przyczyną znacznej części wypadków może być również przebywanie na wysokości w miejscach przeznaczonych do innych celów, niewłaściwa koordynacja różnych prac, zagrożenie czynnikami zewnętrznymi i inne.
Z tego powodu w 2003 roku minister infrastruktury wydał rozporządzenie, które określa, że osoby podczas wykonywania robót budowlanych znajdujące się na wysokości co najmniej 1 m od poziomu podłogi lub ziemi, powinny być zabezpieczone przed upadkiem z wysokości (Dz.U. 2003, nr 47, poz. 401, § 133.1).

W związku z powyższym wg. przepisów dla potrzeb zapobiegania wypadkom stosuje się dwie grupy środków ochrony: 

 środki ochrony zbiorowej,
 środki ochrony indywidualnej.

Środki ochrony zbiorowej

Środki ochrony zbiorowej chronią pracownika bądź grupę pracowników przed niebez-piecznymi i szkodliwymi czynnikami występującymi pojedynczo lub łącznie w środowisku pracy, będące rozwiązaniami technicznymi stosowanymi na otwartym terenie, w pomieszczeniach pracy jak również przy maszynach i innych urządzeniach. Rozwiązania techniczne umożliwiające ochronę, to bariery, osłony lub takie urządzenia, które spełniają jedną lub więcej z niżej wymienionych funkcji:

  •  zapobiegają dostępowi do stref niebezpiecznych,
  •  powstrzymują ruch elementów niebezpiecznych, zanim pracownik znajdzie się w strefie niebezpiecznej,
  •  nie pozwalają na ruch elementów niebezpiecznych, jeśli pracownik znajduje się w strefie niebezpiecznej,
  •  zapobiegają naruszeniu normalnych warunków pracy maszyn i innych urządzeń technicznych,
  •  nie pozwalają na uaktywnienie innych czynników niebezpiecznych lub szkodliwych.

 

Środki ochrony indywidualnej

Środki ochrony indywidualnej to wszelkie środki noszone lub trzymane przez pracownika w celu jego ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy, w tym również wszelkie akcesoria i dodatki przeznaczone do tego celu. Powinny być stosowane, gdy nie da się uniknąć sytuacji, w których wykonywanie wielu czynności możliwe jest jedynie przy ich użyciu (np. podczas demontażu ochron zbiorowych). 

Środki ochrony indywidualnej, aby zapewnić wystarczającą i skuteczną ochronę powinny:

  •  być odpowiednio dobrane do istniejącego zagrożenia oraz uwzględniać warunki na danym stanowisku;
  •  uwzględniać wymagania ergonomii oraz w możliwie minimalnym stopniu powodować niedogodności związane z ich noszeniem (masa, gabaryty, regulacja, rozmiary),
  •  być dopasowane do siebie – podczas łączenia kilku środków ze sobą,
  •  być stosowane zgodnie z przeznaczeniem i wymogami opisanymi w instrukcji.

Właściwy dobór środków uzależniony jest od wielu czynników i musi obejmować jedną z dwóch lub obie na raz funkcje: 

  •  zapobieganie upadkom z wysokości poprzez zastosowanie indywidualnego sprzętu ochronnego ustalającego pozycję podczas pracy zgodnie z normą PN-EN 358 oraz  PN-EN 813, 
  •  powstrzymywanie spadania zgodnie z normą PN-EN 363

Warunki stosowania ochron powinny być określone w instrukcji bezpiecznego wykony-wania robót oraz być zgodne z oceną ryzyka. Instrukcje powinny być dostępne dla użytkownika, a pracownik powinien być przeszkolony w zakresie ich użytkowania.

Należy również przeprowadzać okresowe kontrole – sprzęt powinien być kontrolowany przez użytkownika przed każdym użyciem oraz okresowo przez osobę upoważnioną (zgodnie  z wymogami instrukcji), a odpowiedni wpis dokonany w karcie użytkowania sprzętu. Nie należy przekraczać okresu trwałości – każdy środek posiada okres trwałości (datę ważności) po przekroczeniu którego należy sprzęt wyeliminować. Oczywiście okres ten może ulec skróceniu, jeżeli sprzęt powstrzymał upadek lub nastąpiło jego uszkodzenie, Należy także przechowywać i konserwować środki zgodnie z instrukcją producenta.

Do środków ochrony indywidualnej zalicza się:

  •  szelki bezpieczeństwa, uprzęże, pasy biodrowe,
  •  linki,
  •  urządzenia samohamujące,
  •  amortyzatory spadania,
  •  pasy bezwładnościowe,
  •  inne środki (np. uprzęże samozaciskowe, linki pomocnicze).

Ustawodawca określił, że pierwszeństwo w stosowaniu, niezależnie od aktualnego, czy zamierzonego stanu stanowisk pracy, powinny mieć środki ochrony zbiorowej (techniczne środki ochronne) w stosunku do środków ochrony indywidualnej. Co należy rozumieć, że zabezpieczenia indywidualne powinno się stosować, gdy zabezpieczenia grupowe nie mogą być technicznie stosowane. Rozwiązania indywidualne można stosować w wyjątkowych sytu-acjach, które wymagają właściwych kroków dla zapewnienia należytej ochrony pracowników.

ROBOTY ZIEMNE

W czasie wykonywania robót ziemnych miejsca niebezpieczne należy ogrodzić i umieścić napisy ostrzegawcze. Oprócz tego w czasie prowadzenia robót ziemnych (wykonywanie wykopów) w miejscach niebezpiecznych oraz ogólnie dostępnych dla osób niezatrudnionych przy tych robotach muszą być ustawione balustrady ochronne, na których powinny być umieszczone napisy ostrzegawcze, a w nocy światła ostrzegawcze koloru czerwonego. Barierki ochronne powinny być ustawione w odległości nie mniejszej niż 1 m od krawędzi wykopu, a ich górna poręcz powinna być umieszczona na wysokości 1,1 m nad terenem, w przypadku przykrycia wykopu, zamiast zabezpieczeń, o których mowa powyżej, teren robót można oznaczyć za pomocą słupków oraz lin lub taśm z tworzyw sztucznych umieszczonych wzdłuż wykopu na wysokości 1,1 m i w odległości 1 m od krawędzi wykopu, lecz to rozwiązanie można stosować tylko w przypadku wykonywania małych wykopów.

 

WYMAGANIA BHP PRZY PRACACH NA WYSOKOŚCI W BUDOWNICTWIE

Obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie odpowiednich środków zabezpieczających polegających m.in. na stosowaniu urządzeń ochronnych takich jak osłony krawędzi (balustrady ochronne, siatki bezpieczeństwa) oraz oznakowanie stref i miejsc niezabezpieczonych, do których zalicza się m.in. otwory w stropach, sufitach, otwory okienne bez stolarki budowlanej itd.   

Ponadto pracodawca jest odpowiedzialny za: 

  • przeprowadzenie oceny ryzyka zawodowego przy wykonywanych pracach, 
  • likwidowanie zagrożeń u źródeł ich powstania, 
  • stosowanie nowoczesnych rozwiązań technicznych, 
  • nadawanie priorytetu środkom ochrony zbiorowej przed środkami ochrony indywidualnej, 
  • instruowanie pracowników w zakresie bhp, 
  • informowanie o istniejących zagrożeniach, w szczególności o zagrożeniach, przed którymi chronić ich będą środki ochrony indywidualnej oraz przekazanie informacji o zasadach ich stosowania, 
  • wyznaczenie koordynatora ds. bhp, w razie gdy jednocześnie w tym samym miejscu wykonują pracę pracownicy zatrudnieni przez różnych pracodawców.   

 

Jak zapobiegać upadkom z wysokości?

Przy organizowaniu pracy na wysokości kierownik budowy ma obowiązek zapewnić odpowiednie środki ochrony, które zagwarantują bezpieczne warunki pracy. Właściwie przyjęte kryteria zapewniają bezpieczne przemieszczanie i wykonywanie wszelkich czynności zawodowych i innych przez wszystkich pracowników. Zastosowane środki muszą być skuteczne, aby powstałe rozwiązania zapobiegały upadkowi i obrażeniom osób zatrudnionych na wysokości. Należy przewidzieć takie rozmieszczenie ciągów komunikacyjnych do miejsc pracy na wysokości w szczególności pomiędzy stropami, platformami, kładkami lub pomostami w obu kierunkach, aby nie powstało dodatkowe ryzyko upadku. Z kolei stosując wejście z wykorzystaniem lin i sprzętu do ustalenia pozycji pracownika, należy mu zapewnić siedzisko z odpowiednim wyposażeniem. Ruch i praca na poszczególnych kondygnacjach budynku również wymaga zastosowania tymczasowych systemów zabezpieczeń na krawędzi. Jest to środek ochronny bardzo często stosowany. Bariera składa się z deski krawężnikowej o wysokości 150 mm i górnej poręczy ochronnej. Górne poręcze umieszcza się na wysokości 1,1 m, natomiast w rusztowaniach systemowych na wysokości 1 m. Wolną przestrzeń pomiędzy deską krawężnikową a poręczą górną wypełnia się dolną poręczą zabezpieczającą przed upadkiem z wysokości. Zarówno deska krawężnikowa jak i poręcze muszą być zamocowane do słupków osadzonych w stosownych zależących od okoliczności uchwytów. Uchwyty montowane są bezpośrednio do konstrukcyjnych elementów nośnych budynku i budowli. W ten sposób zabezpiecza się również otwory w stropach i ścianach, balkony, szyby dźwigowe na których prowadzone są roboty, lub na których możliwy jest dostęp ludzi. 

Mimo podejmowanych czynności często na budowie pojawiają się nieprawidłowości, które występują przy robotach na wysokości, tj: 

  • prowadzenie robót budowlanych bez projektu bezpiecznej organizacji robót,
  • brak poinformowania pracowników o ryzyku zawodowym związanym z wykonywaną pracą,
  • brak udokumentowanych odbiorów rusztowań przed oddaniem ich do eksploatacji,
  • brak specjalistycznego szkolenia, 
  • brak skutecznego nadzoru nad prowadzonymi pracami na wysokości, 
  • zabezpieczenia montowane są dopiero po zakończeniu wykonywania niebezpiecznych prac.

Najlepszym sposobem bezpiecznego prowadzenia procesu budowlanego jest zarządzanie bezpieczeństwem pracy, czyli uwzględnianie takich aspektów związanych z pracą jak:

  • ustalanie zagrożeń i możliwości ich zlikwidowania, 
  • zastosowania odpowiednich środków w celu ochrony, 
  • kontrolowanie istniejącego stanu bhp oraz instruowanie pracowników w tym zakresie. 

Podstawowym narzędziem do właściwej organizacji pracy oraz doboru wszelkiego rodzaju środków profilaktycznych jest ocena ryzyka zawodowego. Zastosowane oceny środki, w tym techniczne środki zabezpieczające przed upadkiem z wysokości, powinny zapewniać bezpieczne warunki pracy. Udokumentowana ocena ryzyka powinna być systematycznie analizowana i aktualizowana (np. gdy na rynku pojawiają się środki ochrony, w których zastosowano nowe rozwiązania techniczne lub pojawiają się dodatkowe zagrożenia). Ponadto ogólny stan rusztowań, zwłaszcza pomostów i barier ochronnych powinien być sprawdzany codziennie, przed rozpoczęciem pracy.

 

 

TRAGICZNA STATYSTYKA

Spośród ogółu poszkodowanych w wypadkach przy pracy w budownictwie:

  • co trzeci poszkodowany traci życie,
  • co drugi poszkodowany doznaje ciężkich uszkodzeń ciała.

 

Uwaga! Wypadki przy pracy na wysokości często powodują śmierć lub trwałe kalectwo.

 

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) określa, że 52% światowej populacji aż jedną trzecią dorosłego życia przebywa w pracy, aktywnie uczestnicząc w wytwarzaniu dóbr dla potrzeb ogółu społeczeństwa. Wykonywaniu pracy towarzyszą z reguły niebezpieczne, szkodliwe i uciążliwe czynniki. Obowiązkiem pracodawcy jest podejmowanie działań (zwłaszcza technicznych i organizacyjnych) likwidujących lub co najmniej ograniczających powodowane przez te czynniki zagrożenia zawodowe. Na podstawie danych z kart wypadków przy pracy zebranych przez GUS w I półroczu 2015 roku wydarzyło się w budownictwie 1038 wypadków, zaś w całym  roku 2014 6265 wypadków.  W tym samym okresie spadła również liczba wypadków śmiertelnych. W I półroczu 2015 roku odnotowano 13 wypadków śmiertelnych, zaś w całym 2014 roku było ich 55. Poprawie też uległa statystyka wypadków ciężkich, w 2014 roku odnotowano 74 osób poszkodowanych, natomiast w I półroczu 2014 roku: 22.  
Natomiast wg PIP statystyka poszkodowanych na terenie budowy przy upadkach z wysokości wskazuje, iż w 2014 roku doszło do 240 wypadków; w tym 30 śmiertelnych i 80 ciężkich, zaś w I półroczu 2015 roku doszło do 65 wypadków; w tym 10 śmiertelnych i 22 ciężkich. Fakt ten świadczy, że firmy budowlane nauczone wnioskami z poprzednich lat coraz częściej stosują się do wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym sięgają po nowoczesne i systemowe zabezpieczenia chroniące personel przed upadkiem z wysokości. To właśnie dzięki takim systemom jak SECUMAX, tragiczne statystyki ulegają stopniowej poprawie. Dlatego podczas różnego rodzaju robót budowlanych, bardzo często wykonywanych na wysokościach, muszą być zachowane wyjątkowe środki ostrożności z uwagi na duży stopień zagrożenia zdrowia i życia pracowników.

 Do najczęstszych przyczyn wypadków należały:

  •  brak nadzoru, 
  •  tolerowanie odstępstw od przepisów bhp,
  •  niewłaściwe instrukcje, 
  •  brak szkoleń, 
  •  dopuszczanie pracowników do pracy z przeciwwskazaniami lekarskimi do wykonywania danej pracy lub bez badań lekarskich, 
  •  niewłaściwe zachowanie  pracownika,
  •  nieznajomość zagrożenia lub jego lekceważenie 
  •  nieużywanie środków ochrony indywidualnej. 

Z analizy danych na przestrzeni lat wynika, że przyczyny wypadków w sektorze budowlanym są niezmienne, a statystyki mimo drobnej poprawy oscylują na podobnym poziomie.

W grupie najczęstszych okoliczności wypadków dominują upadek osoby z wysokości na niższy poziom, uderzenie poszkodowanego przez spadający z góry przedmiot, ześlizgnięcia się, upadki, załamania się czynnika materialnego oraz poślizgnięcie się, potknięcie się, upadek osoby na tym samym poziomie.  
Prace na wysokości należą więc do prac szczególnie niebezpiecznych, upadek z wysokości jest bardzo częstą przyczyną  wypadków, na ogół ciężkich lub śmiertelnych.  W Europie najczęstszą przyczyną wypadków śmiertelnych w sektorze budowlanym są upadki z wysokości. Stanowią one w dalszym ciągu około 40 % wszystkich wypadków śmiertelnych przy pracy. Do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta:  

  •  osłonięta jest ze wszystkich stron co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi, 
  •  wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości.

 

źródło: Dane statystyczne GUS

Pamiętaj!

Upadki ludzi z wysokości = 40% wypadków śmiertelnych na budowie 
Wypadek może się zdarzyć w każdej chwili i może zostać spowodowany nawet niewielkim ruchem lub mało ważną czynnością.

 

Koszt wypadków przy pracy

Wypadki przy pracy stanowią również duże obciążenia finansowe dla każdego przedsiębiorstwa, niezależnie od profilu działalności czy wielkości. W sektorze budowlanym koszty tych wypadków stanowią przeciętnie 3% rocznego obrotu sektora. Inwestowanie w sprzęt BHP pozwala przedsiębiorstwom ograniczyć straty z tytułu wypadków przy pracy, co z kolei przyczynia  się do wzrostu zysku z inwestycji. 

Właściwe rozpoznanie zagrożeń tymi czynnikami i związanego z nimi ryzyka stanowi podstawę do podejmowania różnorodnych działań profilaktycznych. 

Pracodawcy, a także pracownicy, zatrudnieni w małych i średnich przedsiębiorstwach, którzy samodzielnie podejmują się oceny ryzyka zawodowego, powinni dokładnie przeanalizować miejsce pracy i określić, co mogłoby spowodować wypadek lub niekorzystnie wpływać na ich zdrowie oraz przebywających i pracujących wspólnie innych osób.

Według Okręgowego Inspektoratu Pracy w Łodzi, każdego dnia ma miejsce około 100 wypadków podczas prowadzenia prac budowlanych uznawanych jako ciężkie i lekkie.

Warto zatem zastanowić się czy prosty rachunek ekonomiczny nie jest wystarczający do zmiany w podejściu do bezpieczeństwa. 

Pamiętajmy, że gdy na budowie dojdzie do wypadku to nadzór ponosi odpowiedzialność za niedopilnowanie obowiązków. Mowa jest nie tylko o odpowiedzialności z tytułu wykroczenia, ale także odpowiedzialności karnej.

Obowiązujące przepisy stanowią, że pierwszeństwo w zabezpieczeniu pracowników mają środki ochrony zbiorowej, bowiem wykluczają one wolę pracownika w stosowaniu zabezpieczeń. Zgodnie z §1 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy środki ochrony indywidualnej powinny być stosowane jedynie w sytuacjach, kiedy nie można uniknąć zagrożeń lub nie można ich wystarczająco ograniczyć za pomocą środków ochrony zbiorowej lub odpowiedniej organizacji pracy. 

Z obserwacji i analiz naszej firmy działającej na polskim rynku już kilkanaście lat, wynika, że poprzez  stosowanie odpowiedniego systemu zabezpieczeń na krawędzi można  w znaczący sposób zminimalizować prawdopodobieństwo wypadku  – co również ma swoje potwierdzenie w statystykach. Tym samym inwestowanie w bezpieczeństwo pozwala przedsiębiorstwom ograniczyć znaczne straty z tytułu wypadków przy pracy, co z kolei przyczynia się do wzrostu zysków. Dlatego bacznie obserwując metody pracy, reagują na potrzeby klientów a także mając przede wszystkim na uwadze bezpieczeństwo na budowie, szeroko pojmowaną jakość i konkurencyjność cenową firma Forbuild wprowadziła i stale rozwija dwa systemy zabezpieczeń na krawędzi – SECUMAX i SECUMAX Individual, które w połączeniu z wiedzą i doświadczeniem naszych doradców technicznych oraz wykorzystaniem systemów CAD w celu analizowania projektów klientów umożliwiają zaproponowanie każdemu z nich  rozwiązania, które będzie najrozsądniejsze w danym przypadku.

 

Kiedy pracownik zauważy niebezpieczną sytuację, powinien natychmiast zareagować, a o zaistniałym zagrożeniu powinien poinformować pracodawcę.

Jeden prosty gest może uratować komuś życie!